The Letters 6

WRITER:Dhenxo Lopez

Unbroken's Blog:http://strangersandunbrokenangels.blogspot.com/
Dhenxo's Blog:http://angbuhaynidhenxo.blogspot.com/



Ang pagkakapareho ng mga pangalan at pangyayari ay parang conincidental lamang.








March 19, 2009

Dear mister lappy,

I don’t know what has gotten into me. May mali eh. Alam ko at ramdam kong may mali. Yesterday was a not-so-good day. I have no plans of talking or even staring - yes! staring - at Chris pero buwisit, buwisit, buwisit! I can’t help myself from looking at him.

Alam kong nararamdaman na niya ang coldness ko pero nag-uumpisa pa lang ako. He's going to see the monster in me. I kept my distance sa kanya para mag-work yung “silent treatment” ko. My plans are set to be done kaso letse talaga.

I don’t know how Allyna knew about me at na-shock ako nang i-announce niya sa loob ng elevator that I wasn’t straight. I held no reaction pero deep inside gusto ko nang ipa-salvage ‘tong babaeng ‘to. Believe me, pinilit kong dedmahin yung sinabi niya. Siguro likas lang talaga sa babaeng ‘to na makaamoy ng pagkatao. Parang isang tunay na bakla,masyadong malakas ang kanyang Gaydar.

Anyway, nakaramdam ako nang concern kay Chris when he suddenly run under the rain. I was astonished upon seeing that. Di ko maiwasang di magtaas ng kilay pero deep within me,I feel so concerned. What a stupid deed di ba? Well, your guess is as good as mine at apir tayo dyan. He's trying to avoid me which I don’t know kung bakit ayokong iwasan niya ako.Weird. Not now.

Tumakbo ako papunta sa kanya. Naiinis ako sa sarili ko. Hala ka! Kala ko ba bagong buhay ka na at pechay na gusto mo at hindi nutribun? Shut up stupid! Umatake na naman. Pinagalitan ko siya sa pagiging stupid niya pero nainis din ito. Ano ba gagawin ko sa taong ‘to. Nakakairita rin ang aking baklang alter-ego.

He was soaking wet as he stand like a stupid slut under the rain. Nilapitan ko sya at pinayungan. I saw how he shivered meaning nilalamig sya dahil sa kagaguhang ginawa nya. Kundi ba naman tanga eh. Ang bobo!

“Ihahatid na kita sa inyo!” sabi kong pagalit.

“Kaya kong umuwi. Salamat.” sabi niya,mahina ngunit dinig ko pa rin.

“Hindi ihahatid nga kita!”pagtutol ko.

May dumaan na taxi at agad niyang pinara.

“Salamat sa pagpayong George.” sabi niya.

At nagmadali nang sumakay ng taxi at iniwan ako.

“Manong,kapitolyo.” Narinig ko pang sabi niya bago tuluyang umalis yung taxi.



* * *


Naiinis ako! Sa kabila nang pinakita kong mabuti sa kanya kahapon eh ganun pa rin ginawa niya. Ano ba kasi gusto niyang mangyari? Hindi ko siya mai-spell. I have to clear things out.

Maaga akong pumasok ngayong araw na ito. Nasa may building na ako pero hindi pa ako pumapasok sa loob. Inaabangan ko siya. Gusto ko siyang kausapin. I guess luck’s hand is in mine dahil nakita ko na ang pagbaba niya mula sa taxi.

Hindi niya ako napansin dahil busy siya sa pagkalikot sa dala niyang bag kaya naman hinablot ko siya papalapit sa akin. Kitang-kita ko ang gulat na rumehistro sa kanyang maamong mukha.

“Ay palaka! Ano ba!” nagulat na sabi nito

Isang seryosong tingin ang isinagot ko sa kanya. Nabanaag ko naman ang rumehistrong takot sa mukha niya.

“A-anong problema G-george?”

“We need to talk!”

“Ah eh mag-log in muna ako.” Ramdam ko ang pag-iwas niya.

“Iniiwasan mo ba ako huh Chris?” Hindi ko pa rin siya binibitawan.

“Ah eh hindi ah. Bakit mo naman nasabi yan?”

“Nararamdaman ko eh.”

“Huh?” At nakita kong pinagpapawisan siya.

“Nararamdaman kong . . . mainit ka! Bakit ka pa pumasok? Nilalagnat ka ah?” Di ko maiwasang hindi mag-alala sa kanya.

Natameme siya sa reaction ko. “Naku, kaya ko ito. Nakainom naman na ako nang gamot kanina eh.”

“Halika!” Sabay hablot ulit sa kanya.

“Teka, saan tayo pupunta?”

“Ipupunta kita dun sa clinic para makapagpahinga ka muna.”

“Hindi pwede magagalit si TL tsaka ayoko um-absent.”

“Stupid! Hindi ka aabsent. Ako na bahala kay TL at ako na rin bahala sa DTR mo basta ang unahin mo ngayon ay magpahinga.”

Nag-alala talaga ako sa kalagayan niya. Hindi ko naman magawang sisihin siya sa katangahan niya kagabi dahil ayoko naman na madagdagan pa nararamdaman niya. Gusto ko sana syang sermunan pero para saan pa? Baka mas lumala lang ang lagnat nya pag nagkataon. Tatahimik nalang ako kahit gusto ko talaga syang batukan.



* * *


Matapos ko siyang iwanan sa clinic ay dumiretso na ako sa floor namin para mag-log in. Pumasok ako at dali-daling kinausap si TL tungkol sa kalagayan ni Chris. Sinabi ko rin na ita-time in ko na rin ito. Considerate naman siya kaya’t pinayagan ako.

Heto ako ngayon, natutulala. Nag-aalala pa rin kasi ilang oras na rin ang nakakalipas eh hindi pa rin pumapasok si Chris.

Bakit? Kayo na ba at ganyan ka mag-alala sa kanya? Siyempre hindi. Apat na oras na rin kasi siyang late. Siguro nagpapahinga pa rin siya. Kahit na ba, mali pa rin yang ginagawa mo. Paano na si Joy? Bigla akong natauhan sa sinabi nang buwisit kong other half sa akin. For the first time, hindi ko siya binara.


* * *


Matapos akong mag-dinner ay agad ko siyang pinuntahan sa clinic. May dala-dala akong pagkain baka kasi hindi pa siya kumakain. Pagpasok ko ay nakita ko siyang nakahiga at mukhang tulog. Lumapit ako nang dahan-dahan, nagmulat siya.

“Okay ka na ba?” May pag-aalalang tanong ko.

Tumango ito.

“Heto nga pala, binilhan kita nang pagkain. Kainin mo na habang mainit pa.”

Inayos ko sa may kalapit na mesa yung pagkain.

“Naku ako na. Kaya ko na.” Pagtanggi niya nang akma ko siyang susubuan.

“I insist. Say ahhh!”

At hayun, kumain na rin siya. After niyang maubos yung pagkain, bumalik na ako sa floor at nagsimulang magtrabaho. This time medyo panatag na ako. Maya-maya pa nakita ko siyang umupo na sa cubicle nito. Bagama’t medyo di pa rin maganda ang pakiramdam niya ay pinili pa rin nito ang pumasok.

“Thank you George!” Sambit niya.

Ngiti lang tugon ko.

Hayan. O paano mister lappy, sa susunod ulit. Masaya na ako ngayon. :DD

George :)

The Letters 8

WRITER:Dhenxo Lopez

Unbroken's Blog:http://strangersandunbrokenangels.blogspot.com/
Dhenxo's Blog:http://angbuhaynidhenxo.blogspot.com/



Ang pagkakapareho ng mga pangalan at pangyayari ay parang conincidental lamang.







March 20, 2009


Hello mister lappy,



Gulat ka ba? Ako rin eh. Isa itong malaking himala. Time check, 8am. This isn’t me. Ha ha ha! Wanna ask why? Well, I’ll be asking Joy out. Magdedate kami. At bakit naman? Inuusig ka na ba nang kunsensya mo dahil muling bumabalik ang pagkabakla mo? Nope! Kung ganun, bakit? Bakiiiittttt? Shut up stupid. Basta gusto ko lang dahil maganda ang gising ko ngayon. This is the moment. Sana nga tama ka. Sana nga mali ako. Tse!

I grabbed my phone and called Joy. Ang tagal niyang sagutin. Naka-ilang dials pa ako bago niya sinagot yung tawag.

“Good morning babe!”

“How are you?”

“I’m fine. How about you?”

“Any plans today before or after work?”

“Ah sige.”

Narinig kong ibinaba niya sa isang flat surface ‘yung phone niya muna dahil may tumawag sa kanya. Boses nang isang lalaki ang narinig ko. Siguro yung kapatid niya iyon.

‘Hon, sino ba kausap mo?’ Yung lalaki. Natameme ako sa address nung guy kay Joy.

‘Bakit mo ako pinapatahimik? Sino ba yan?’

Nakarinig ako nang mga yabag. Papalakas ng papalakas. May dumampot sa unit ni Joy.

“Who are you?” Hindi ako sumagot.

“Are you mute?” Hindi pa rin ako umiimik. Sasagot na sana ako nang muli itong magsalita.

“Whoever you are, stop calling my girl again or you’ll perish!” May pagbabanta sa boses nito at pinutol na ang tawag.

Na-shock ako and hindi ko alam how will I act normally again. Si Joy? Si Joy na dahilan ng pagpapakatino ko! Si Joy na dahilan kung bakit ko tinalikuran ang dati kong buhay at pagkatao! Si Joy na naging buhay ko. Si Joy na . . . CURSE YOU!!!

I grabbed my phone again and texted Allyna.

Hey, I won’t be able to go to work today. May malaki kasi akong problema eh. Need some time for it. Please tell TL about this and the guys if they’re looking for me, especially Chris. Okay? See you soon.

At pinatay ko na ang phone ko. Gusto kong maiyak dahil sa nangyari pero no amount of tears would dare to fall. Dinidikta nang isip ko na why should I spare her a tear after stepping on me, on my pride. Sinasabi naman ng puso ko na let her explain. Let her defend her side. Defend?

Sabi ko na nga ba eh. Mali ang gising mo. Tsk. Tsk. I should have known. Ngayon sinong kawawa? Ayoko makipagtalo sa’yo. Please, gusto ko muna nang peace of mind. Pagbigyan mo na ako kahit ngayon lang. I needed rest.

Dahil sa pag-iisip ay hindi ko namalayan ang panghehele nang oras sa akin. Nakatulog pala ako ulit.

------

“George wake up!”

Tinig ng isang lalaki? Pagmulat ko nagulat ako sa tumambad sa akin.

“Chris? What are you doing here?”

“Making you your coffee. Here, have a sip.” Pag-aalok nito sa akin.

Tiningnan ko lang siya. Iniisip ko kung bakit siya nandito.

“Don’t worry, may creamer yan.”

Inabot ko na yung mug ko.

“Thanks!”

Pagbalik ko nang tingin sa kanya ay may mga lalaking kumuha rito.

“NOOOOOOOO!!!!!!!!! CHRIS!!!!!!!!!!!!!!!!”

------

What a bad dream! Bad dream nga ba? Hindi naman eh. When I look at my clock, napabalikwas ako nang bangon. Mag-1:10 pm na, papasok ako. PAPASOK AKO. Hindi ako papatalo sa emotion ko ngayon. I have to move forward without Joy in it. Kailangan kong bawiin ang sarili ko.

Dali-dali akong pumasok ng banyo at naligo nang matapos ay kumuha nang damit sa cabinet at agad sinuot. Halos takbuhin ko na ang elevator ng building sa sobrang pagmamadali. Muntik na naman akong mag-hyperventilate buti na lang naalala ko yung tinuro saking deep breathing exercises ni madam nurse.

Mukha akong tanga habang nag-DBE sa loob ng elevator. Natawa pa ako sa hitsura ko na pawisan at nakanguso sa reflection ko sa loob. Nang makalabas na ay agad akong tumakbo ulit para makaabot on time.

Nakita ko si Chris na nakaupo na sa station niya. Since nakaabot naman ako bago magstart ang classes ay nagawa ko pang ayusin ang sarili ko. I put my things over the table at walang sabi-sabi’y inumpisahan na ang klase.

Ramdam ko na Chris has something to ask base na rin sa reaction niyang pasilip-silip sa cubicle ko. Hindi ko alam kung paano sasabihin sa kanya or shall I say does he has to know about it. Napabugha na lang ako nang hininga. I’m trying my best to focus on my lectures. I’m doing a great job – knowing Chris is beside me. Hush!

When I got the chance to look at him, huli! Nakatingin nga siya sa akin. Bakit ganun? Bigla siyang natakot ng magtama mga tingin naming dalawa? Agad niyang binawi yung tingin niya sa biglaang pagiging tense.

“Ahhh.” nausal niya nang muling tumingin sa akin.

Tinaas ko ang aking kilay bilang sagot sa sinabi niya anticipating for calming words from him.

“George salamat kahapon.” he managed to say atleast.

I tried my best to give him a smile, yung hindi pilit. I guess I succeeded. Nagpahid na rin ako nang pawis na kanina pa tumutulo sa noo ko. Somehow, nahiya ako sa hitsura ko.

“George, is everything okay? I heard na problemado ka daw sabi ni Allyna? Maybe I could help.” sabi niya without even hesitating if I would refuse or not although natuwa ako sa inakto niya.

“No. Thanks.” matipid kong sagot after debating with myself if I should entrust the matter sa kanya.

“Ahh okay.” he said, dumbfounded.

------


Hours passed and still I kept my mouth shut unless may importanteng query si Chris sa akin. I don’t mind what he thinks about me as of the moment. I’m still battling kung sasabihin ko na ba sa kanya na I have problems with Joy.

I didn’t notice na dinner break na pala at hindi pa ako aware sa time kung hindi pa ako tumayo si Chris. Without uttering any words, I grabbed his hand. Napatingin itong bigla sa akin.

“Saan ka pupunta?” tanong ko na nararamdaman ang pag-akyat ng dugo sa mga pisngi ko.

“Ha? Bakit?” nagulat at natakot niyang tanong.

“Wala lang. Sorry kanina ha? Medyo iritado ako kasi ang init sa labas. Tapos muntik pa akong malate.” Pagsisinungaling ko. Although, mainit talaga sa labas but it doesn’t justify my rudeness sa kanya.

“Ahh Okay. I understand.” Paniwalang sabi nito sabay ngiti.

“Ang cute ng ngiti mo.” Nagulat na lang ako sa kusang lumabas mula sa bibig ko.

“Ha?” Maang na sabi niya.

“W-wala sabi ko san ka pupunta?” sabi ko at binitawan na ang kamay niya dahil nararamdaman ko nam naman that familiar spark I had with my ex-bf.

“Ahhh dinner time. Kakain ako sa baba.” sabi niya.

“Ahh nice.”

Then there's an awkard silence.

Ano tutunganga ka na lang ba dyan at magfu-food vigil ka? Jusko George, dalian mo na dyan. Pack your things. Hindi naman ata tama na pinaghihintay mo si Chris. Dahil sa sinabi nang bakla kong ego, bumalik ako sa sitwasyon namin ngayon. Inayos ko na nga ang mesa ko and kinuha yung bag sabay tayo.

“Tara?” Offer ko sa kanya.

“Ha? Saan?” Anticipating niyang tanong sa akin. Lihim akong natawa sa gesture niyang iyon.

“Dinner.” Maikli kong sagot sa kanya.

Hindi ko na pinatagal pa ang pagmo-moment niya dahil hinatak ko na agad siya. I wanted to feel security kaya naman I held his hand interlocking on mine. Pagkarating sa baba ay agad din akong bumitaw dahil sinakluban ako nang espiritu ng hiya.

“Where do you want to eat?” Tanong ko.

“Ahm, anywhere.”

“Okay let me think. As far as I remembered, walang resto or chain na may pangalang anywhere. Do you know where that place is?” Pang-aalaska ko sa kanya.

Natawa naman siya.

------

“Titingnan mo na lang ba phone mo? Aren’t you going to answer it? Malay mo important yan.” Sabi ni Chris sa akin dahil may katagalan na pala akong nakatingin sa unit ko.

Babe Joy calling. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko ngayon after seeing her name flashing on my screen.

“Ah, you think so?” Balik tanong ko sa kanya.

Tumango lang siya.

“I don’t think so.” Sabay patay ng phone at isinilid sa bulsa ko at nagpakawala ulit ng malalim na hininga.

“Mukha kang problemado talaga. Is everything fine?”

“Yeah.” Simple kong tugon.

Muli nag-ring yung phone ko.

“Sagutin mo na yan. Kanina ka pa tinatawagan niyan ah. Sino ba yan?”

“None of your business.”

“Ah, o-okay. Sorry!”

Nanaig na naman saming dalawa ang katahimikan. Hindi namin kapwa alam kung paano magsisimula nang conversation.

“What if you found out that, in your case, your guy was cheating on you?” Pambabasag ko.

Napamaang siya sa biglaang tanong ko sa kanya.

“Ah, eh. I . . .”

Di ko na siya pinatapos at muling nagsalita. “Sa tingin mo ba eh magagawa kong manloko?”

Tahimik lang siyang nakatingin sa akin.

“Bakit nga pala kita tinatanong agad ng ganyan eh kakakilala pa lang natin.”

Kinuha ko yung baso ko at uminom.

“Do you think it would be fair if I play the game she started?”

“Hindi.” Seryoso niyang tugon.

Tiningnan ko siya sa mata. Unti-unti na akong pinaghaharian ng galit.

“That’s fair Chris! That’s fair!” Hindi ko maiwasang hindi magtaas ng boses.

“Hey calm down! Calm down! Hindi ko alam kung saan nagmumula yang galit mo but I think kailangan mo ring marinig yung paliwanag niya.”

“Hindi na kailangan. Narinig ko na ang dapat marinig. I’ve been fooled!”

“Pero. . .”

“Let’s go.” Sabay tayo na.

Walang nagawa si Chris kundi ang sumunod sa akin.

Tahimik kami kapwa habang naglalakad pabalik ng building. Walang may gustong magbukas ng topic. I tried at least not to make him feel na sa kanya ko ibinubunton ang galit ko.

Nagtataka si Allyna sa ikinikilos naming dalawa nang makarating na kami sa station. Kinukulit niya si Chris pero no comment naman ito. Hindi na ito nag-atubili pang magtanong sa akin dahil nag-umpisa na akong mag-lecture.

------

“Ah, George let’s go.” Aya ni Chris sa akin.

“Okay.”

Inayos ko na station ko at kinuha ang bag bago tuluyang umalis.

Gaya kanina ay wala pa rin akong imik habang naglalakad palabas ng building. Masyado akong pre-occupied kaya hindi ko napansin ang isang babae sa labas.

Wala ako sa sariling pumara nang taxi at iniwan si Chris. Napalingon na lang ako nang marinig kong sumara iyong kabilang pintuan. Galit ang rumehistro sa mukha ko.

“You leave or I leave!” Pagbabanta ko.

“Walang bababa. We need to talk!”

Masyado na akong pagod para makipagtalo pa. Gusto ko nang umuwi kaya naman hinayaan ko na siya sa gusto niya.

Pilit kong pinapasaya ang sarili sa mga nadadaanang mga street lights. Mas maigi na ito kesa naman kausapin siya.

------

“Get off!” Pilit kong tinatanggal mga kamay niya sa pagkakayakap sa akin ng maisara ang pintuan.

“I’m sorry babe. I’m sorry.” Panimula niya.

“Sorry? Sorry for breaking my trust or for fooling me or both?”

“Hindi kita niloko at hinding hindi ko yun magagawa sa’yo.”

“Oh really.”

“Pinsan ko yung nakausap mo kanina. Niloko ka lang niya. Please maniwala ka naman sa akin.”

“Hindi ko alam kung paano pa maniniwala sa’yo Joy.”

“Listen to what your heart tells you.”

“My heart’s telling me that I’m hurting because of you.”

“Then let me prove myself again.”

“Does that make any sense huh?”

“Oo kasi I’m afraid to lose you.”

“Dapat naisip mo na yan bago ka nagloko.”

“I’m telling you, hindi kita niloko. Believe me George, babe.”

Hindi ako sumagot.

“Gabi na, umuwi ka na.” Pagtataboy ko sa kanya.

“No, hindi ako uuwi hanggang di tayo nagkakaayos.”

“In time. Hayaan muna natin ang isa’t-isa na hanapin ang sarili. It will be beneficial to both of us.”

Nagpakita siya nang sign of defeat by nodding.

“Hatid na kita.”

------

After kong makabalik. Agad kong tinawagan si Chris.

“Hi!”

“Ahm, I’m fine.”

“Nakauwi ka ba nang maayos?”

“Ah okay. Nga pala sorry kanina.”

“Bawi ako sa’yo soon.”

“Basta. Okay?”

“O siya good night. See you sa office tomorrow.”

At pinatay ko na ang phone ko.

So ‘til next time lappy,

George.

The Letters 9

WRITER:Unbroken

Unbroken's Blog:http://strangersandunbrokenangels.blogspot.com/
Dhenxo's Blog:http://angbuhaynidhenxo.blogspot.com/



Ang pagkakapareho ng mga pangalan at pangyayari ay pawang conincidental lamang.





September 17 2009,

Mabilis lumipad ang mga buwan. Napabayaan ko na din ang journal ko dahil sa trabaho. September na at natapos na din ang bday ko. Naging medyo abala ako sa trabaho. May bagong pasok sa barkada namin nila Allyna na si Rovi. Nagstart si Rovi nang June. Naging masyado akong busy nung mga nakaraang mga buwan. Nakakafrustrate.

Wala pa din namang pinagbago. Ganoon pa din ang buhay ko. Bahay,trabaho konting gimik. Kahit papaano ay nabawasan na ang paggimik ko sa Malate na halos weekly dati. Di ko alam kung bakit pero masasabi ko na ang barkadahan namin sa office ay isa sa mga dahilan kung bakit ako nagiging mas matino. Syempre.kahit wala syang sinabi o pinagbawal sakin,si George pa rin ang isa sa mga dahilan kung bakit ako nagbabago. Gusto ko,kahit papaano ay makita nya ako bilang isang responsableng tao. Ayokong isipin nya na wasted ako. Tingin ko di nya yun magugustuhan.

George. Si George na naman. Lagi namang si George eh. Nangungulit pa din naman si Hubby sakin pero ayoko na talaga. Wala na akong maramdaman eh. Alangan namang pilitin ko. Always remember not to stay whenever you find yourself unhappy,and that's what I did. Masaya naman ako sa nagiging takbo ng buhay ko as of the moment,with my friends around and George,undefined,with me.

Gumising ako ng maaga para sa araw na ito. Excited akong makita ang mga workmates ko. Ewan ko ba,the moment I opened my eyes,positivity seemed to run deep in me. I feel so positive today. I just hope na maging okay lahat sa akin. I hope all is well.

After pressing the clothes I usually wear,naramdaman ko ang aking phone na nagvavibrate sa aking bulsa. I instantly picked it and was a bit surpised to see that George was actually calling me.

“Hello”

“Chris nasaan ka?” sagot nito sa kabilang linya.

“Nasa bahay bakit?”

“Bakit di ka sumabay samin papalabas ng building? Ha?”

“Ang tagal nyo eh. Inaantok na ako.”

“Baka naman may katagpo ka?” may halo ng sarkasmo sa kanyang tono.

Napahinto ako sa sinabi ni George. I sensed something. Is he getting jealous?

“Ha? Sino naman katagpo ko ha?”

“Aba! Ewan ko sayo!” pagalit nitong sabi.

“Ano problema George? Nahihilo ako kagabi at ang tagal nyo pang bumaba. Kaya nauna na ako. Sorry kung di man lang ako nakapagpaalam.”

Natahimik si George sa kabilang linya.

“Ganoon ba?” halata ang pagaalala sa boses nito.

“Kamusta na pakiramdam mo?” dagdag pa nito.

Napangiti ako sa inaasal nya. Kahit papaano ay concern sya sakin.

“Okay na ako. Antok lang siguro yun.” sagot ko.

“Good.”

“Yep.”

“Ingat ka. See you later sa work.”

“Bye.”

“Bye.”

The line got disconnected.

* * *

Nakangiti kong tinapos ang pagpaplantsa.

Oh George. Nakakainis ka paminsan-minsan. Ang sarcastic mo sa akin pero kahit na ganun ka,sa t'wing magkakasakit ako,kahit nagsusungit ka,alam kong nagwoworry ka. Alam ko at nararamdaman ko na concerned ka sakin.

Ano na nga ba tayo George? Ano ba ako sa'yo? Kasi alam ko sa sa sarili ko kung ano ka sakin eh. I know na mahal kita. I really do love you. I knew it. Eh ikaw? After all the sarcasm you've shown and somewhat the concern you've let me feel? Ano ba talaga ako sa'yo? Do you need to clarify this? Do I have to clarify this? Rather,do we have to clarify this?

Buntong-hininga.

Naiinitan ako. Dapat na kong maligo.

I took a shower. The bathroom was a bit spacious para sa isang kwarto. Okay naman at tiles ang sahig maging ang mga pader nito. May isang life-sized mirror din na nakadikit sa pader. Nakakatuwa kasi you would be able to see your own body while giving yourself a bath. It was just wonderful. Habang nagsasabon ako,di ko maiwasang mapatingin sa katawan ko sa salamin.

Medyo nanibago ako sa nakita ko.

Am I actually losing weight?

Kita ko na ang collar bone ko. Di to maganda. Bakit ako nangangayat? Kain naman ako ng kain ah. Ang weird ng katawan ko.

Why do I have rashes sa may chest ko?

Saan na naman ako naallergy? Ano ba to.

After having a quick shower, I got myself dressed. Typical office boy get-up. Had my hair fixed. Went down. Hailed a cab.

* * *

“Chris kain na tayo.”

“Sure.”

Bumaba tayo at kumain sa isa sa mga fastfood sa ibaba ng building. Same set-up,magkatapat tayo sa upuan. Kumakain ng mga paborito nating pagkain. Iba nga lang ngayon dahil nakakabingi ang katahimikan natin. Nakakapanibago lang. May mali ba?

“Chris.”

“Bakit George?”

“Wala na kami ni Joy.”

Nagitla ako sa narinig.

“Ahhh.” tangi kong nasabi.

I saw how you sighed. Malalim. I know that you're really having a tough time.

“I know you're in deep sadness. If you feel like talking about it sa grupo sabihin mo lang. Makikinig naman kami.” sabi ko.

I was a bit confused sa inasal ko. Bakit kailangan pang sa grupo nya iopen? Bakit di nalang sakin? Oo nga? Bakit sinuggest ko pa na sa grupo nya na iopen? Kung tutuusin chance ko na yun para makausap sya about that eh. I think I've wasted my chance. Ayoko na naman bawiin baka sabihin nya eh inconsistent ako sa mga sinasabi ko. Di naman siguro tama yun,isa pa may pride ako. Ano ba yan.

“Salamat Chris.”

“No worries.”

I gave you a reassuring look that I would always be here for you. You stared at me as if you wanted to say something. Nagtitigan tayo. I just realized how handsome you are. I don't know,you may not be the man some people think of as handsome but to my heart you carry the key.

“Chris.”

Napapitlag ako sa pagkagulat.

I saw you smiled upon seeing that look on my face. I tried to bring my composure back as fast as I could.

“Oh?”

“Salamat sa lahat.”

“Ha?”

“Thanks for always being there for me. Paano ba ako makakabawi?”

“Wala yun George. Kaibigan mo ko.”

Kaibigan? Naitanong ko sa sarili ko.

“Oo nga Chris. Salamat.”

I smiled. Natapos na nating kainin lahat ng orders at naisipan na nating umakyat sa building.

We waited for the lift. We got in at tayong dalawa lang ang tao. I kept my distance,mga ilang tambling din ang layo ko sa'yo.

“Chris?”

“Oh?”

“Bakit ang layo mo? Tara nga rito.” pagaya mo sakin.

Walang salisalita ay agad mo akong hinatak papalapit sayo. Tinago ko ang pamumula ng aking mukha. Nanahimik ako,bigla mo kong inakbayan. Nakakagulat.

“Bakit natahimik ka?” tanong mo sakin.

“Ha?”

“Nanahimik ka Chris. Haaay. Ayoko na magmahal. Lagi nalang akong nasasaktan.”

“Di mo naman kailangang masaktan. Nandito lang naman ako,ayaw mo lang sakin.” nagulat ako at nasabi ko yun sayo.

Tumingin ka sakin,trying to weigh kung nagsisinungaling ba ako or hindi. Hinigpitan mo ang akbay mo sakin. Lalong gumulo ang nararamdaman ko para sayo. Hindi ko alam kung naging masaya ka ba sa narinig mo or what? Di mo man lang iconfirm kung masaya ka sa akin o hindi. Ano ba talaga?

Lalo mong hinigpitan ang akbay mo sakin.

“Chris? Ano yung sinabi mo? Pakiulit?”

“Wala George. Wala.”

“Gusto mo ba ko Chris?”

“Ha?”

At bumukas ang elevator. Sinagip ako ng elevator sa kapahamakan. Nagmadali akong bumalik sa station ko. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko, Nagpapawis ako pero di ko alam kung bakit,ngayon ko lang napagtanto na umamin na pala ako sa'yo. Narinig mo ito pero umarte ka at nagbingibingihan. Di ko na alam kung paano ako aarte sa twing magkasama tayo.

Nakaramdam ako ng pagkailang sa nangyari kanina. Dapat nga maging okay na ako dahil nasabi ko na rin sa'yo na gusto kita. Pero bakit ganun? Nahihiya na akong tumingin at makipagusap sayo? I saw you looking at me,natetense ako. Di ko alam kung bakit.

“Chris? Bakit ganyan ka? What's wrong?” tanong mo sakin.

“Ha? Wala naman George. Di lang maganda pakiramdam ko.” pagpapalusot ko.

“Chris. Di mo naman kailangang magpalusot eh. Narinig ko. Gusto ko lang marinig ulit.”

“Ha?” I said,natameme.

“Chris,let's talk after shift. Let's have coffee.”

“Ha? George kkaa..siii..”

“I won't take no for an answer.”

Then you turned away.

Wala akong choice kundi sumama mamaya. I don't know if this is what I really want. I wanted to blame my stupid mouth for admitting that I do like you. Di ko alam kung bakit,bahala na nga mamaya.

Till next time,
Chris.

The Letters 8

WRITER:Dhenxo Lopez

Unbroken's Blog:http://strangersandunbrokenangels.blogspot.com/
Dhenxo's Blog:http://angbuhaynidhenxo.blogspot.com/



Ang pagkakapareho ng mga pangalan at pangyayari ay parang conincidental lamang.







March 20, 2009


Hello mister lappy,



Gulat ka ba? Ako rin eh. Isa itong malaking himala. Time check, 8am. This isn’t me. Ha ha ha! Wanna ask why? Well, I’ll be asking Joy out. Magdedate kami. At bakit naman? Inuusig ka na ba nang kunsensya mo dahil muling bumabalik ang pagkabakla mo? Nope! Kung ganun, bakit? Bakiiiittttt? Shut up stupid. Basta gusto ko lang dahil maganda ang gising ko ngayon. This is the moment. Sana nga tama ka. Sana nga mali ako. Tse!

I grabbed my phone and called Joy. Ang tagal niyang sagutin. Naka-ilang dials pa ako bago niya sinagot yung tawag.

“Good morning babe!”

“How are you?”

“I’m fine. How about you?”

“Any plans today before or after work?”

“Ah sige.”

Narinig kong ibinaba niya sa isang flat surface ‘yung phone niya muna dahil may tumawag sa kanya. Boses nang isang lalaki ang narinig ko. Siguro yung kapatid niya iyon.

‘Hon, sino ba kausap mo?’ Yung lalaki. Natameme ako sa address nung guy kay Joy.

‘Bakit mo ako pinapatahimik? Sino ba yan?’

Nakarinig ako nang mga yabag. Papalakas ng papalakas. May dumampot sa unit ni Joy.

“Who are you?” Hindi ako sumagot.

“Are you mute?” Hindi pa rin ako umiimik. Sasagot na sana ako nang muli itong magsalita.

“Whoever you are, stop calling my girl again or you’ll perish!” May pagbabanta sa boses nito at pinutol na ang tawag.

Na-shock ako and hindi ko alam how will I act normally again. Si Joy? Si Joy na dahilan ng pagpapakatino ko! Si Joy na dahilan kung bakit ko tinalikuran ang dati kong buhay at pagkatao! Si Joy na naging buhay ko. Si Joy na . . . CURSE YOU!!!

I grabbed my phone again and texted Allyna.

Hey, I won’t be able to go to work today. May malaki kasi akong problema eh. Need some time for it. Please tell TL about this and the guys if they’re looking for me, especially Chris. Okay? See you soon.

At pinatay ko na ang phone ko. Gusto kong maiyak dahil sa nangyari pero no amount of tears would dare to fall. Dinidikta nang isip ko na why should I spare her a tear after stepping on me, on my pride. Sinasabi naman ng puso ko na let her explain. Let her defend her side. Defend?

Sabi ko na nga ba eh. Mali ang gising mo. Tsk. Tsk. I should have known. Ngayon sinong kawawa? Ayoko makipagtalo sa’yo. Please, gusto ko muna nang peace of mind. Pagbigyan mo na ako kahit ngayon lang. I needed rest.

Dahil sa pag-iisip ay hindi ko namalayan ang panghehele nang oras sa akin. Nakatulog pala ako ulit.

------

“George wake up!”

Tinig ng isang lalaki? Pagmulat ko nagulat ako sa tumambad sa akin.

“Chris? What are you doing here?”

“Making you your coffee. Here, have a sip.” Pag-aalok nito sa akin.

Tiningnan ko lang siya. Iniisip ko kung bakit siya nandito.

“Don’t worry, may creamer yan.”

Inabot ko na yung mug ko.

“Thanks!”

Pagbalik ko nang tingin sa kanya ay may mga lalaking kumuha rito.

“NOOOOOOOO!!!!!!!!! CHRIS!!!!!!!!!!!!!!!!”

------

What a bad dream! Bad dream nga ba? Hindi naman eh. When I look at my clock, napabalikwas ako nang bangon. Mag-1:10 pm na, papasok ako. PAPASOK AKO. Hindi ako papatalo sa emotion ko ngayon. I have to move forward without Joy in it. Kailangan kong bawiin ang sarili ko.

Dali-dali akong pumasok ng banyo at naligo nang matapos ay kumuha nang damit sa cabinet at agad sinuot. Halos takbuhin ko na ang elevator ng building sa sobrang pagmamadali. Muntik na naman akong mag-hyperventilate buti na lang naalala ko yung tinuro saking deep breathing exercises ni madam nurse.

Mukha akong tanga habang nag-DBE sa loob ng elevator. Natawa pa ako sa hitsura ko na pawisan at nakanguso sa reflection ko sa loob. Nang makalabas na ay agad akong tumakbo ulit para makaabot on time.

Nakita ko si Chris na nakaupo na sa station niya. Since nakaabot naman ako bago magstart ang classes ay nagawa ko pang ayusin ang sarili ko. I put my things over the table at walang sabi-sabi’y inumpisahan na ang klase.

Ramdam ko na Chris has something to ask base na rin sa reaction niyang pasilip-silip sa cubicle ko. Hindi ko alam kung paano sasabihin sa kanya or shall I say does he has to know about it. Napabugha na lang ako nang hininga. I’m trying my best to focus on my lectures. I’m doing a great job – knowing Chris is beside me. Hush!

When I got the chance to look at him, huli! Nakatingin nga siya sa akin. Bakit ganun? Bigla siyang natakot ng magtama mga tingin naming dalawa? Agad niyang binawi yung tingin niya sa biglaang pagiging tense.

“Ahhh.” nausal niya nang muling tumingin sa akin.

Tinaas ko ang aking kilay bilang sagot sa sinabi niya anticipating for calming words from him.

“George salamat kahapon.” he managed to say atleast.

I tried my best to give him a smile, yung hindi pilit. I guess I succeeded. Nagpahid na rin ako nang pawis na kanina pa tumutulo sa noo ko. Somehow, nahiya ako sa hitsura ko.

“George, is everything okay? I heard na problemado ka daw sabi ni Allyna? Maybe I could help.” sabi niya without even hesitating if I would refuse or not although natuwa ako sa inakto niya.

“No. Thanks.” matipid kong sagot after debating with myself if I should entrust the matter sa kanya.

“Ahh okay.” he said, dumbfounded.

------


Hours passed and still I kept my mouth shut unless may importanteng query si Chris sa akin. I don’t mind what he thinks about me as of the moment. I’m still battling kung sasabihin ko na ba sa kanya na I have problems with Joy.

I didn’t notice na dinner break na pala at hindi pa ako aware sa time kung hindi pa ako tumayo si Chris. Without uttering any words, I grabbed his hand. Napatingin itong bigla sa akin.

“Saan ka pupunta?” tanong ko na nararamdaman ang pag-akyat ng dugo sa mga pisngi ko.

“Ha? Bakit?” nagulat at natakot niyang tanong.

“Wala lang. Sorry kanina ha? Medyo iritado ako kasi ang init sa labas. Tapos muntik pa akong malate.” Pagsisinungaling ko. Although, mainit talaga sa labas but it doesn’t justify my rudeness sa kanya.

“Ahh Okay. I understand.” Paniwalang sabi nito sabay ngiti.

“Ang cute ng ngiti mo.” Nagulat na lang ako sa kusang lumabas mula sa bibig ko.

“Ha?” Maang na sabi niya.

“W-wala sabi ko san ka pupunta?” sabi ko at binitawan na ang kamay niya dahil nararamdaman ko nam naman that familiar spark I had with my ex-bf.

“Ahhh dinner time. Kakain ako sa baba.” sabi niya.

“Ahh nice.”

Then there's an awkard silence.

Ano tutunganga ka na lang ba dyan at magfu-food vigil ka? Jusko George, dalian mo na dyan. Pack your things. Hindi naman ata tama na pinaghihintay mo si Chris. Dahil sa sinabi nang bakla kong ego, bumalik ako sa sitwasyon namin ngayon. Inayos ko na nga ang mesa ko and kinuha yung bag sabay tayo.

“Tara?” Offer ko sa kanya.

“Ha? Saan?” Anticipating niyang tanong sa akin. Lihim akong natawa sa gesture niyang iyon.

“Dinner.” Maikli kong sagot sa kanya.

Hindi ko na pinatagal pa ang pagmo-moment niya dahil hinatak ko na agad siya. I wanted to feel security kaya naman I held his hand interlocking on mine. Pagkarating sa baba ay agad din akong bumitaw dahil sinakluban ako nang espiritu ng hiya.

“Where do you want to eat?” Tanong ko.

“Ahm, anywhere.”

“Okay let me think. As far as I remembered, walang resto or chain na may pangalang anywhere. Do you know where that place is?” Pang-aalaska ko sa kanya.

Natawa naman siya.

------

“Titingnan mo na lang ba phone mo? Aren’t you going to answer it? Malay mo important yan.” Sabi ni Chris sa akin dahil may katagalan na pala akong nakatingin sa unit ko.

Babe Joy calling. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko ngayon after seeing her name flashing on my screen.

“Ah, you think so?” Balik tanong ko sa kanya.

Tumango lang siya.

“I don’t think so.” Sabay patay ng phone at isinilid sa bulsa ko at nagpakawala ulit ng malalim na hininga.

“Mukha kang problemado talaga. Is everything fine?”

“Yeah.” Simple kong tugon.

Muli nag-ring yung phone ko.

“Sagutin mo na yan. Kanina ka pa tinatawagan niyan ah. Sino ba yan?”

“None of your business.”

“Ah, o-okay. Sorry!”

Nanaig na naman saming dalawa ang katahimikan. Hindi namin kapwa alam kung paano magsisimula nang conversation.

“What if you found out that, in your case, your guy was cheating on you?” Pambabasag ko.

Napamaang siya sa biglaang tanong ko sa kanya.

“Ah, eh. I . . .”

Di ko na siya pinatapos at muling nagsalita. “Sa tingin mo ba eh magagawa kong manloko?”

Tahimik lang siyang nakatingin sa akin.

“Bakit nga pala kita tinatanong agad ng ganyan eh kakakilala pa lang natin.”

Kinuha ko yung baso ko at uminom.

“Do you think it would be fair if I play the game she started?”

“Hindi.” Seryoso niyang tugon.

Tiningnan ko siya sa mata. Unti-unti na akong pinaghaharian ng galit.

“That’s fair Chris! That’s fair!” Hindi ko maiwasang hindi magtaas ng boses.

“Hey calm down! Calm down! Hindi ko alam kung saan nagmumula yang galit mo but I think kailangan mo ring marinig yung paliwanag niya.”

“Hindi na kailangan. Narinig ko na ang dapat marinig. I’ve been fooled!”

“Pero. . .”

“Let’s go.” Sabay tayo na.

Walang nagawa si Chris kundi ang sumunod sa akin.

Tahimik kami kapwa habang naglalakad pabalik ng building. Walang may gustong magbukas ng topic. I tried at least not to make him feel na sa kanya ko ibinubunton ang galit ko.

Nagtataka si Allyna sa ikinikilos naming dalawa nang makarating na kami sa station. Kinukulit niya si Chris pero no comment naman ito. Hindi na ito nag-atubili pang magtanong sa akin dahil nag-umpisa na akong mag-lecture.

------

“Ah, George let’s go.” Aya ni Chris sa akin.

“Okay.”

Inayos ko na station ko at kinuha ang bag bago tuluyang umalis.

Gaya kanina ay wala pa rin akong imik habang naglalakad palabas ng building. Masyado akong pre-occupied kaya hindi ko napansin ang isang babae sa labas.

Wala ako sa sariling pumara nang taxi at iniwan si Chris. Napalingon na lang ako nang marinig kong sumara iyong kabilang pintuan. Galit ang rumehistro sa mukha ko.

“You leave or I leave!” Pagbabanta ko.

“Walang bababa. We need to talk!”

Masyado na akong pagod para makipagtalo pa. Gusto ko nang umuwi kaya naman hinayaan ko na siya sa gusto niya.

Pilit kong pinapasaya ang sarili sa mga nadadaanang mga street lights. Mas maigi na ito kesa naman kausapin siya.

------

“Get off!” Pilit kong tinatanggal mga kamay niya sa pagkakayakap sa akin ng maisara ang pintuan.

“I’m sorry babe. I’m sorry.” Panimula niya.

“Sorry? Sorry for breaking my trust or for fooling me or both?”

“Hindi kita niloko at hinding hindi ko yun magagawa sa’yo.”

“Oh really.”

“Pinsan ko yung nakausap mo kanina. Niloko ka lang niya. Please maniwala ka naman sa akin.”

“Hindi ko alam kung paano pa maniniwala sa’yo Joy.”

“Listen to what your heart tells you.”

“My heart’s telling me that I’m hurting because of you.”

“Then let me prove myself again.”

“Does that make any sense huh?”

“Oo kasi I’m afraid to lose you.”

“Dapat naisip mo na yan bago ka nagloko.”

“I’m telling you, hindi kita niloko. Believe me George, babe.”

Hindi ako sumagot.

“Gabi na, umuwi ka na.” Pagtataboy ko sa kanya.

“No, hindi ako uuwi hanggang di tayo nagkakaayos.”

“In time. Hayaan muna natin ang isa’t-isa na hanapin ang sarili. It will be beneficial to both of us.”

Nagpakita siya nang sign of defeat by nodding.

“Hatid na kita.”

------

After kong makabalik. Agad kong tinawagan si Chris.

“Hi!”

“Ahm, I’m fine.”

“Nakauwi ka ba nang maayos?”

“Ah okay. Nga pala sorry kanina.”

“Bawi ako sa’yo soon.”

“Basta. Okay?”

“O siya good night. See you sa office tomorrow.”

At pinatay ko na ang phone ko.

So ‘til next time lappy,

George.

The Letters 7

WRITER:Unbroken/Rovi

Unbroken's Blog:http://strangersandunbrokenangels.blogspot.com/
Dhenxo's Blog:http://angbuhaynidhenxo.blogspot.com/



Ang pagkakapareho ng mga pangalan at pangyayari ay parang conincidental lamang.









March 20, 2009

Journal,

Madaling araw na pero di pa din ako makatulog.Di ko malaman kung anong nangyayari. I feel better dahil nakapagpahinga ako at naalagaan naman ako nung nurse sa clinic. Masaya din ako dahil kahit papaano bumaba ang lagnat ko at di na ako masyado nagchichill unlike kanina nang pumasok ako sa office. Nakita ko ang aking sarili sa salamin,mukha akong may sakit pero di pa rin naalis ang nakaplaster na ngisi sa aking mga labi.

“Bakla. Oh bakit pumasok ka pa kanina sa office? Eh may lagnat ka na nga?” sabi ni Kevin na aking officemate/roommate

“Bebegirl. Kailangan eh,alam mo naman na kailangan kong pumasok at magagalit ang mga Koreano pag absent ako.” sabi ko.

“Sabagay. Pero how are you feeling na ba bakla?” tanong ni Kevin sa akin.

“Medyo okay na naman ako. Nakapagpahinga na ako sa clinic kanina.” sabi ko sa kanya.

“Malanjutay ka. Kaya ka lang masaya kasi balita ko si George ang nagdala sayo sa clinic.” pangaasar nito sa akin.

I really couldn't help but to giggle nang marinig ko ang sinabi ni Kevin. Di ko alam pero parang may kuryenteng dumidila sa katawan ko sa twing maririnig ko ang pangalang George. Di ko maiwasang di kiligin at obvious na obvious sa akin. Nakakahiya.

“Bakla nagbablush ka oh!” pangaasar ni Kevin.

“Bebegirl hindi ah! Ang OA mo!” depensa ko

“Ayan oh! Icheck mo sa salamin!” Agad nitong dinampot ang pink na kwadradong salamin at itinapat sa mukha ko.

“Ayan! Namumula ka!” sabi pa nito.

“Ha? Hindi ah! Grabe ka!” sabat ko.

“Eh ano yan? Namumula oh? Nagmaxipeel ka?”

Tawanan.

“Oo na. Dinala ako ni George sa clinic. Masaya ka na?” sabi ko

“Kaloka ka. Namanchi! Kaso bakla may pechay si George no. Paano ka? Number two ka ganun?” sunod-sunod na tanong nito.

“Bakit kami ba? Di naman ah.” sabi ko.

“Di nga kayo,pero mukhang nagugustuhan mo na sya.” seryosong sabi nito.

“Ang OA mo talaga bebegirl! Ang OA ha? Wala pa ngang one week yung tao sa office magugustuhan ko na agad? Grabe ka!” sagot ko.

“Bakla,sa basketball ko nga,in 2 minutes nananalo pa ang dehado. Sa loob pa kaya ng ilang araw na nabigyan kayo ng pagkakataong magmoment? Wag mo akong echusin. Bakla na ako. Wag mo na akong baklain. Echusera ka.” sabi nito

Natahimik ako sa narinig. Di ko alam kung anong isasagot ko. Habang sinasabi ni Kevin yung linya na yun,nangingiti ako. Kaso nung bigla nyang inispluk na may pechay o may jowa si George ay parang nasira ang moment. Parang biglang gumuho yung magandang mga bagay na naiisip ko para samin. Oo nga pala,may GF nga pala si George at nagpapakatino na sya. Pero kung ganoon bakit ba napakafriendly nya sakin? Ano bang gusto nya? Di ko din sya maintindihan. Magpapakita ng sweetness,pero di ko maintindihan kung para saan? Bakit? Am I spreading myself too thin? Masyado bang obvious na I have this something para sa kanya? Teka? May something ba ako para sa kanya? OMG.

“Bakla. Natulala ka na dyan. Di mo na ako sinagot. K. Thanks. Bye. Goodnyt.” sabi ni Kevin sabay talon sa kama at talukbong ng kumot.

Agad akong umupo sa gilid ng kama namin ni Kevin.

“Bebegirl,bakit ganun sya sakin?” nagtataka kong tanong sa kanya.

“Wala na. Tulog na ako. Goodnyt. Zzzzzz.” pabirong sabi nito.

“Gaga ka talaga! Dali na mamaya ka na matulog, Dali na!” pangungulit ko.

“Kiki naman nito oh. Anong problema? Dedede ka?”

“Gaga! Bakit ganun sakin si George?” tanong ko dito.

“Ewan ko. Di naman kami close no.”

“Sa tingin mo nga?” tanong ko.

“Di ako makatingin.”

“Sa palagay mo?” sabi ko.

“Di ako mapalagay.” pangdadaot nito.

“Taena naman bebegirl eh.” sabi ko.

“Hahaha! See? Eh di interested ka din sa kanya. Inarte ka pa dyan kanina.”

“Oo na fine! Fine! Fine! I kras him na.” sagot kong namumula.

“You kras him? Does he kras you ba?” sabi nito.

“Ewan.” clueless kong sagot.

“Ayan ka na naman Criselda ha? Kiki mo. Pag nasaktan ka na naman sakin ka na naman iiyak. Basta di dapat laging puso. Ginawa ang utak para gamitin,wala pa kong nakitang utak na pangdisplay. Gamitin mo utak mo this time,para di mangalawang.” sagot nito.

“Bebegirl naman eh.”

“Ayyy ang kikay mo ha? Para kang bata dyan. Kiki mo.” sabi pa nito.

“Sige pagiisipan ko. Matulog ka na nga.” sabi ko.

“K, Thanks. Bye. Nyt.”

Ilang segundo pa ay nakita kong naghihilik at tumutulo na ang laway ni Kevin. Bakla kung bakla magpayo,pero he makes sense naman. Sana nga ay maisip ko kung ano ba talagang nararamdaman ko kay George. Sana nga maging tama ang desisyon ko. Sana maging maganda din ang kahinatnan nito. Sana lang.

* * *

Maaga akong nagising bukas. Wala na si Kevin sa room,siguro ay pumunta na sa kanyang part-time job. Naginat-inat ako at bumangon sa kama. Iniligpit ko muna ang aking pinaghigaan at ibinukas ang bintana para pumasok ang hangin sa kwarto. Nilaplap ng sinag ng araw ang aking maputlang balat. Maganda ang buhay,masaya ang buhay. Nakakaramdam ako na magiging okay ang araw na to. Sana nga.

Naligo,nagbihis,nagayos ng buhok. I'm off to work.

Lord,sana naman di ko makita si George at yung GF nya na magkasama. Please?

I took a cab going to work and wala pang 20 minutes ay nasa office na ako. People have been asking how I was and all that. I feel okay na naman kahit papaano. May hinahanap ako sa office,wala pa sya. Napansin ni Allyna na ilang stations lang ang layo sakin na parang may hinahanap ako,she went near me and said:

“Si George ba? Di ata makakapasok kasi may problema daw na inaayos.” sagot nito.

“Really? Sana maging okay na naman.” sabi ko,trying not to sound concerned

“Bakit Ati? Bakit mo hinahanap si George?” tanong nito sa akin.

“Wala lang.” sagot ko

“Echusera. Bakit nga?”

“Wala lang. Gusto ko lang sanang magpasalamat.” sabi ko sabay bitiw ng isang malalim na buntong hininga.

“Ayyy ang sweet. Sana maging close kayo para maging masaya tayong friends.” sabi nito sabay balik sa kanyang station.

Isang minuto nalang at maguumpisa na ang mga klase ng mga teachers nang nagulat akong dumating si George. Humahangos at pawis na pawis. Halatang tumakbo para di malate sa work. Teka? Akala ko ba di sya makakapasok at may problema? Bakit nandito sya? Anyhow,di ko na naman business yun para pakialaman ko pa.

Umupo sya sa station nya at agad na inopen ang computer. He looked so serious at parang nakakatakot magstart ng conversation. Nakita nyang nakatingin ako sa kanya at tumingin ito sa akin na parang galit na ewan. Nakaramdam ako ng takot.

“Ahhh.” nausal ko.

Tinaas nya ang kanyang kilay bilang sagot sa aking sinabi.

“George salamat kahapon.” I managed to say atleast.

Ngumiti lang ito at nagpahid ng pawis na kanina pa tumutulo sa kanyang noo.

“George,is everything okay? I heard na problemado ka daw sabi ni Allyna? Maybe I could help.” sabi ko,di ko alam kung paano o bakit ko nasabi.

“No. Thanks.” matipid na sagot nito.

“Ahh okay.” I said,dumbfounded.

* * *

Naging ganoon ang set-up namin ni George. I tried to make a conversation pero parang di sya interesado sa akin. He's a totally different guy now. Kahapon ang sarcastic nya pero dinala ako sa clinic at kahit papaano'y inalagaan. Pero ngayon,I can't read what's on his mind. Nakakabingi yung silence nya. Di to maganda.

6PM na. Dinner break ko na. Saan ba masarap kumain?

I packed my things and left my station clean. I'll be back in an hour. Papaalis na ako nang biglang hatakin ni George ang kamay ko.

“Saan ka pupunta?” tanong nito.

“Ha? Bakit?” nagulat at natakot kong tanong.

“Wala lang. Sorry kanina ha? Medyo iritado ako kasi ang init sa labas. Tapos muntik pa akong malate.” paliwanag nito.

“Ahh Okay. I understand.” sabi ko sabay ngiti.

“Ang cute ng ngiti mo.” sabi nito withoout batting an eyelash.

“Ha?” sabi ko na natulala at kinilig.

“Wala sabi ko san ka pupunta?” sabi nito at binitawan ang kamay ko.

“Ahhh dinner time. Kakain ako sa baba.” sabi ko.

“Ahh nice.”

Then there's an awkard silence.

Binitawan ni George ang kamay ko at nakita kong inayos ang kanyang work station. Kinuha din nito ang bag nya at muling humarap sa akin.

“Tara?” tanong nito.

“Ha? Saan?” tanong ko.

“Dinner.”

At muli nyang hinatak ang kamay ko papalabas ng opisina.

Till next time,
Chris.

The Letters 6

WRITER:Dhenxo Lopez

Unbroken's Blog:http://strangersandunbrokenangels.blogspot.com/
Dhenxo's Blog:http://angbuhaynidhenxo.blogspot.com/



Ang pagkakapareho ng mga pangalan at pangyayari ay parang conincidental lamang.








March 19, 2009

Dear mister lappy,

I don’t know what has gotten into me. May mali eh. Alam ko at ramdam kong may mali. Yesterday was a not-so-good day. I have no plans of talking or even staring - yes! staring - at Chris pero buwisit, buwisit, buwisit! I can’t help myself from looking at him.

Alam kong nararamdaman na niya ang coldness ko pero nag-uumpisa pa lang ako. He's going to see the monster in me. I kept my distance sa kanya para mag-work yung “silent treatment” ko. My plans are set to be done kaso letse talaga.

I don’t know how Allyna knew about me at na-shock ako nang i-announce niya sa loob ng elevator that I wasn’t straight. I held no reaction pero deep inside gusto ko nang ipa-salvage ‘tong babaeng ‘to. Believe me, pinilit kong dedmahin yung sinabi niya. Siguro likas lang talaga sa babaeng ‘to na makaamoy ng pagkatao. Parang isang tunay na bakla,masyadong malakas ang kanyang Gaydar.

Anyway, nakaramdam ako nang concern kay Chris when he suddenly run under the rain. I was astonished upon seeing that. Di ko maiwasang di magtaas ng kilay pero deep within me,I feel so concerned. What a stupid deed di ba? Well, your guess is as good as mine at apir tayo dyan. He's trying to avoid me which I don’t know kung bakit ayokong iwasan niya ako.Weird. Not now.

Tumakbo ako papunta sa kanya. Naiinis ako sa sarili ko. Hala ka! Kala ko ba bagong buhay ka na at pechay na gusto mo at hindi nutribun? Shut up stupid! Umatake na naman. Pinagalitan ko siya sa pagiging stupid niya pero nainis din ito. Ano ba gagawin ko sa taong ‘to. Nakakairita rin ang aking baklang alter-ego.

He was soaking wet as he stand like a stupid slut under the rain. Nilapitan ko sya at pinayungan. I saw how he shivered meaning nilalamig sya dahil sa kagaguhang ginawa nya. Kundi ba naman tanga eh. Ang bobo!

“Ihahatid na kita sa inyo!” sabi kong pagalit.

“Kaya kong umuwi. Salamat.” sabi niya,mahina ngunit dinig ko pa rin.

“Hindi ihahatid nga kita!”pagtutol ko.

May dumaan na taxi at agad niyang pinara.

“Salamat sa pagpayong George.” sabi niya.

At nagmadali nang sumakay ng taxi at iniwan ako.

“Manong,kapitolyo.” Narinig ko pang sabi niya bago tuluyang umalis yung taxi.



* * *


Naiinis ako! Sa kabila nang pinakita kong mabuti sa kanya kahapon eh ganun pa rin ginawa niya. Ano ba kasi gusto niyang mangyari? Hindi ko siya mai-spell. I have to clear things out.

Maaga akong pumasok ngayong araw na ito. Nasa may building na ako pero hindi pa ako pumapasok sa loob. Inaabangan ko siya. Gusto ko siyang kausapin. I guess luck’s hand is in mine dahil nakita ko na ang pagbaba niya mula sa taxi.

Hindi niya ako napansin dahil busy siya sa pagkalikot sa dala niyang bag kaya naman hinablot ko siya papalapit sa akin. Kitang-kita ko ang gulat na rumehistro sa kanyang maamong mukha.

“Ay palaka! Ano ba!” nagulat na sabi nito

Isang seryosong tingin ang isinagot ko sa kanya. Nabanaag ko naman ang rumehistrong takot sa mukha niya.

“A-anong problema G-george?”

“We need to talk!”

“Ah eh mag-log in muna ako.” Ramdam ko ang pag-iwas niya.

“Iniiwasan mo ba ako huh Chris?” Hindi ko pa rin siya binibitawan.

“Ah eh hindi ah. Bakit mo naman nasabi yan?”

“Nararamdaman ko eh.”

“Huh?” At nakita kong pinagpapawisan siya.

“Nararamdaman kong . . . mainit ka! Bakit ka pa pumasok? Nilalagnat ka ah?” Di ko maiwasang hindi mag-alala sa kanya.

Natameme siya sa reaction ko. “Naku, kaya ko ito. Nakainom naman na ako nang gamot kanina eh.”

“Halika!” Sabay hablot ulit sa kanya.

“Teka, saan tayo pupunta?”

“Ipupunta kita dun sa clinic para makapagpahinga ka muna.”

“Hindi pwede magagalit si TL tsaka ayoko um-absent.”

“Stupid! Hindi ka aabsent. Ako na bahala kay TL at ako na rin bahala sa DTR mo basta ang unahin mo ngayon ay magpahinga.”

Nag-alala talaga ako sa kalagayan niya. Hindi ko naman magawang sisihin siya sa katangahan niya kagabi dahil ayoko naman na madagdagan pa nararamdaman niya. Gusto ko sana syang sermunan pero para saan pa? Baka mas lumala lang ang lagnat nya pag nagkataon. Tatahimik nalang ako kahit gusto ko talaga syang batukan.



* * *


Matapos ko siyang iwanan sa clinic ay dumiretso na ako sa floor namin para mag-log in. Pumasok ako at dali-daling kinausap si TL tungkol sa kalagayan ni Chris. Sinabi ko rin na ita-time in ko na rin ito. Considerate naman siya kaya’t pinayagan ako.

Heto ako ngayon, natutulala. Nag-aalala pa rin kasi ilang oras na rin ang nakakalipas eh hindi pa rin pumapasok si Chris.

Bakit? Kayo na ba at ganyan ka mag-alala sa kanya? Siyempre hindi. Apat na oras na rin kasi siyang late. Siguro nagpapahinga pa rin siya. Kahit na ba, mali pa rin yang ginagawa mo. Paano na si Joy? Bigla akong natauhan sa sinabi nang buwisit kong other half sa akin. For the first time, hindi ko siya binara.


* * *


Matapos akong mag-dinner ay agad ko siyang pinuntahan sa clinic. May dala-dala akong pagkain baka kasi hindi pa siya kumakain. Pagpasok ko ay nakita ko siyang nakahiga at mukhang tulog. Lumapit ako nang dahan-dahan, nagmulat siya.

“Okay ka na ba?” May pag-aalalang tanong ko.

Tumango ito.

“Heto nga pala, binilhan kita nang pagkain. Kainin mo na habang mainit pa.”

Inayos ko sa may kalapit na mesa yung pagkain.

“Naku ako na. Kaya ko na.” Pagtanggi niya nang akma ko siyang susubuan.

“I insist. Say ahhh!”

At hayun, kumain na rin siya. After niyang maubos yung pagkain, bumalik na ako sa floor at nagsimulang magtrabaho. This time medyo panatag na ako. Maya-maya pa nakita ko siyang umupo na sa cubicle nito. Bagama’t medyo di pa rin maganda ang pakiramdam niya ay pinili pa rin nito ang pumasok.

“Thank you George!” Sambit niya.

Ngiti lang tugon ko.

Hayan. O paano mister lappy, sa susunod ulit. Masaya na ako ngayon. :DD

George :)

The Letters 5

WRITER:Unbroken/Rovi

Unbroken's Blog:http://strangersandunbrokenangels.blogspot.com/
Dhenxo's Blog:http://angbuhaynidhenxo.blogspot.com/



Ang pagkakapareho ng mga pangalan at pangyayari ay parang conincidental lamang.






March 18,2009

Ang lamig. I feel so cold. Tama ba naman kasing magpaulan nung uwian. Pakiramdam ko magkakasakit ako. Di to maganda.


I laid to bed and tried to rest. Ang bigat talaga ng pakiramdam ko. Di na to mganda,maybe dapat akong umabsent bukas. Kahit na di maganda ang pakiramdam ko at parang aapuyin na ako sa lagnat,masaya pa rin ako. Bakit? Kasi nakita ko ang concern sakin ni George kanina.


* * *


Kaninang hapon..


Kitang-kita ko ang pagpupuyos ng kamao ni George. Nagtataka ako kung bakit umupo sya sa kanan ko,dapat sa kaliwa sya at di sya dapat mangagaw ng pwesto. I looked at him for a second,tumama ang mata nya sa akin at nabanaag ko ang galit dito. Di ko alam kung sakin ba sya galit or may pinagdadaanan sya. Ilang beses kong narinig ang pagdadabog nya sa station pero di ko naman pinansin. The Hell I care.


* * *


“Bakla! 11:30 na! Out na!” sigaw ni Allyna na isa sa mga kaclose ko na sa office.


Si Allyna ang matatawag nating babaeng bakla. Babae,pero bakla kung bumanat. May kaliitan at may kaputlaan ang kanyang kulay pero wala kang mapipintas sa ugali. Winner sa kabaitan at tunay na kaibigan. Yung nga lang mahaba lang talaga ang kanyang baba.


“Yes. Uuwi na ako. I mean tayo.” sagot ko rito.


“Oo te. Gora pandora na tayo.” masiglang sabi nito.


“Yes.”


Nagbadge-out na kami at sumakay na ng elevator. Kung minamalas ka nga naman,kasabay ko sa elevator ang mayabang at masungit na si George. Buti nalang at iilan lang kami sa elevator kaya di siksikan at makakapagcartwheel ka pa sa loob. Kasabay rin namin si Allyna.


“George,san ka nga pala umuuwi?” tanong ni Allyna kay George.


“San Mateo.” sagot nito sabay ngiti kay Allyna.


Nagtama ang aming mga paningin at kaagad syang umiwas,sabay kuyom ng mga kamao at nagpakawala ng isang hininga.


“Okay ka lang George?” tanong ni Allyna.


“Yep. Okay naman ako. Medyo iritado lang.” sagot nito.


Nakaramdam ako ng kakaiba dun sa “medyo iritado lang” na sagot nito. Pakiramdam ko ako ang pinatatamaan. Nakakainis. Bakit ba ako nagkakaganito?


Napansin ni Allyna ang pagtahimik ko. Tumingin ito sa akin at nagwika.


“Te? Anong problema? Meron ka din ba ngayon? Para kang si George.” sabi nito sa akin.


“Gaga. Wala. Kakatapos ko lang nung isang araw,ang lakas nga nga tagas eh.” pagbibiro ko.


Nakita kong ngumiti si George sa nasabi ko. Tumingin ako dito,nakita nya na nakatingin ako at bigla nyang tinanggal ang ngiting nakaplaster sa kanyang mga labi. Naconfirm ko na,sa akin nga naiinis si George. Di ko sya masisi dahil mali rin naman ang ginawa kong pagsara ng elevator sa kanya. Pero masisi ko ba ang sarili ko na nainis ako sa nakita ko? Di ko alam kung ano bang nararamdaman ko. Nagseselos ata ako. Putangina.


“George,kilala mo na ba yan si Chris?” tanong ni Allyna.


“Bakla yan.” pabirong dagdag nito.


“Yep. Kateam ko sya,nakilala ko na sya.” malamig na sagot ni George.


“Chris,te? Ikaw? Kilala mo na ba yang si George? Bakla din yan.” sabi ni Allyna.


Bakla din si George? Pero bakit may GF? Bisexual? Silahis na nagbabagong buhay na?


“Oo. Kilala ko na. Pinakilala na ni TL Mary sa amin.” sabi ko sabay gawad ng isang ngiting plastik.


At bumukas na ang elevator. Parang batang nakawala ang mga nasa loob. Agad na nagsitakbuhan papalabas ng building. Napahinto lang nang makitang malakas ang buhos ng ulan.


“Ayy bakla. Umuulan,magbagong buhay ka na daw para huminto ang ulan.” sabi ni Allyna.


“So ano? Kakain na ko ng pekpek? Ganun?” sagot ko.


“Why not! Tignan mo si George! Nagpapakatino na!” sabi nito sabay bato ng tingin kay George.


“Oo naman. Mahal na mahal ko si Joy.” sabi nito sabay ngiti ng nakakaloko.


“Ikaw na ang may pechay!” sabi ni Allyna.


Tumawa kami. Ilang segundo pa ay di pa din matinag ang ulan. Nagaalangan na ako kung paano ako uuwi dahil wala akong payong. Bumeso na si Allyna at ang kanyang nobyong si Patrich.


“Te,una na kami ha? Sabay ka na kaya. Wala ka bang payong?” tanong nito.


“Wala eh. Sige na mauna na kayo. Kaya ko to.” sagot ko.


“Sure ka ha?” sabi nito sabay hawi ng bangs.


“Oo naman.” sagot ko.


“Eh ikaw George. May payong ka ba?”


“Wala eh. Sige mauna na kayo.” sabi nito kay Allyna.


Ano ba yan? Bakit pareho pa kaming walang payong? Nakakainis. So maiiwan kaming dalawa dito sa lobby sa pagaantay sa paghupa ng ulan? Ganun na yun? Parang ayoko. Di ko gusto. Bahala nga.


“Sige George at Chris. Mauuna na kami ha? Magsabay nalang kayong dalawa pauwi.” sabat ni Allyna.


Tumango kami in unison. Then there's an awkward silence. Wala pa ding nagsasalita sa aming dalawa. At wala din akong planong mauna. Manigas sya. Nanatiling walang kakibo-kibo si George. Patuloy ang paglakas ng ulan,galit na galit ang langit. Parang natatakot na ako umuwi.


Parang istatwang nakatayo si George sa lobby. Tumingin ako sa kanya pero di sya nakatingin. Dahan-dahang akong lumabas ng building kahit na malakas ang ulan. Tumakbo ako habang patuloy na nakikipaglaban ang aking katawan sa malalaki at malamig na patak ng ulan. Ilang segundo pa ay basang-basa na ako. Nagaantay ako ng taxi pero walang dumadating. Hindi na to maganda.


“Putangina naman Chris oh! Gago ka ba? Bakit ka naliligo sa ulan?” sigaw ni George sabay takbo papalapit sa akin kasama ang kanyang payong.


Tumingin lang ako sa kanya. Tumabi na ito sa akin at pinayungan ako sa gitna ng malakas na ulan.


“Akala ko ba wala kang payong?” tanong ko.


“Pinauna ko lang sila Allyna.” sagot nito.


“Bakit ka nagpapaulan?” naiinis na sabi pa nito.


“Bakit ka ba naiinis?” tanong kong nanginginig.


“Wala!” sigaw nito sakin.


“Fine.” sabi ko sabay irap.


Di ko maintindihan kung bakit parang kinikilig ako sa nangyayari. Pamura-mura pa sya pero alam ko naman na concerned sya akin. Di nya pa aminin. Nanatili kaming nakatayo sa gitna ng kalsada habang nagaantay ako ng taxi. I felt his left hand touch my shoulder. It felt great.


“Ayan na. Basang-basa ka na Chris! Ang tigas tigas kasi ng ulo mo!” sigaw nito sa akin.


Tumingin lang ako sa kanya. Nanginginig ang aking panga.


“Ihahatid na kita sa inyo!” sabi nitong pagalit.


“Kaya kong umuwi. Salamat.” sabi kong mahina.


“Hindi ihahatid nga kita!”pagtutol nito.


May dumaan na taxi at agad kong pinara.


“Salamat sa pagpayong George.” sabi ko.


At nagmadali akong sumakay ng taxi.


“Manong,kapitolyo.”


Till next time,
Chris

The Letters 4

WRITER:Dhenxo Lopez

Unbroken's Blog:http://strangersandunbrokenangels.blogspot.com/
Dhenxo's Blog:http://angbuhaynidhenxo.blogspot.com/



Ang pagkakapareho ng mga pangalan at pangyayari ay parang conincidental lamang.








March 17, 2009

Dear mister lappy,

Bakit ganun? Anong nangyari kay Chris? Pangit ba ang gising niya kanina o sadya lang talagang galit siya sa mundo? Hay ewan! Bahala na nga siya sa buhay niya. Matanda na siya and besides bakit ko ba iniisip yung incident kanina eh lagi naman na may nangyayaring ganun. Yun nga lang this time, sa akin nangyari and si Chris ang may gawa. Haist, what a life!

Naguguluhan ka na naman ba huh lappy? Kailangan na ba kitang i-upgrade ulit? Bumabagal na pick-up mo eh. Mukhang tanga lang eh! Sige ibunton mo pa sa laptop mo tutal hindi naman yan magre-react eh loser!! Letse, umarangkada na naman ang buwisit.

* * *

Nag-alarm na pala yung phone ko hindi ko man lang narinig. Ano ba nangyayari sa akin? Okay lang ba ako? Time check, 11am. Maaga pa pala. Teka, nagrereklamo na sikmura ko. Dali akong nagtimpla nang kape. Teka, nasaan ang creamer ko? Nasaaaaaaaaaaan? Buwisit naman na araw to. Hindi ako umiinom ng kape na walang creamer.

Nakita kong nagappear ang pangalan ni Joy sa phone ko. I grabbed it and answered her call.

“Babe.” Malamig kong tugon sa kanya.

“Sorry babe. Mali lang gising ko kanina tsaka naubusan na pala ako nang creamer.”

“Babawi ako sa’yo. Okay? Sunduin kita maya.”

“Sure, bili lang ako muna nang creamer huh. Love you babe!”

“Kiss ko nasaan?”

“How sweet!”

At tuluyan ko nang pinutol yung connection.

Bumaba na ako sa tinutuluyan ko at tuluyan ng bumili sa tindahan ng creamer. Matapos makabili ay bumalik na ako sa bahay at gumawa na ng kape.

Hay naku, ang aga-aga nag-iinarte! Pwede naman na uminom na lang ng chocolate drink meron namang stock dun. Tumahimik ka nga kung ayaw mong mabulyawan. Makaligo na nga lang.

* * *

“Hi babe!”

“Hi babe! Miss you!” At yumakap sa kanya. “Kumain ka na ba?”

“Hindi pa eh. Nagmadali kasi ako kanina.”

“Tsk. Tsk. Kaw talaga o siya tara daan muna tayo sa Megamall. My treat.”

“Sure!”

Bumabawi ba ako kay Joy? Hindi naman siguro. Ang sabihin mo, nagi-guilty ka kasi unti-unti ka nang nagkakagusto diyan sa Chris na yan. Ewan.

Matapos kaming kumain ay lumibot muna kami sa mall dahil 12:00pm pa lang naman. Pasok sa isang stall, sa kabila, sa isa pa hanggang sa halos maubos na ang oras. Time check, 1:00pm.

“Ah babe, tara na. 1pm na rin kasi baka mahuli pa tayo.”

“Oo nga. Di bale mabibili rin kita!” Sabay turo sa isang damit.

Natawa naman ako sa tinuran niya.

Lumabas na kami ng mall at naglakad papunta sa building ng pinagtatrabahuan ko. Nakakatuwang isipin na heto kami, nasa intersection nag-hihintay na magpalit ng kulay yung traffic light para makalakad na kami at ini-enjoy ang bawat sandali na magkasama kami ni Joy.

“Babe, sorry hindi kita maihahatid sa office niyo. Bawi ako sa susunod okay? Nagtext kasi TL namin eh bawal raw ma-late. Pasensya na.” Nasa may Rufo’s na kami sa baba ng building.

“Ano ka ba, siyempre okay lang yun. Ayoko naman na maging reason na mapaalis ka sa work mo. Kabago mo pa kaya. Saka na pag tumagal ka na dyan.” At tumawa siya.

“Kaya kita mahal na mahal eh.”

“Love you more babe!”

Ginawaran ko siya nang masuyong halik sa labi. Di nagtagal ay pinara ko sya ng taxi para siya naman ay makarating na sa work niya. Pagtalikod ko ay nakita ko naman si Chris na nag-aabang sa pagbaba nang elevator.

“Hi Chris!” sabi kong nakangiti sa kanya nang malapitan ko siya.

Tahimik lang siyang tumingin sa akin. Ni wala man lang hi or kung ano man pero agad itong nagbawi nang tingin. Feeling ko nabastos ako. Nakakagago lang.

“Chris! Bakit mo ko inirapan?” sabi ko ulit.

Hindi pa rin ito sumagot. Para bang hangin lang ako na di nakikita.

*Ting!*

Bumukas na ang elevator. Being a true gentleman, pinauna ko siyang pumasok and with a snap sumara ang pintuan ng elevator. Napanganga ako sa nangyari. Hindi ko naihanda ang sarili sa ganito.

Badtrip na badtrip akong nagpipipindot ng down button pero mukhang matatagalan pa kaya naman hangos akong pumunta sa emergency exit ng building at nagpasyang maglakad na lamang. Ay hindi, tumakbo pala.

‘You’ll pay for this Chris!’ Asik ng kalooban ko.

Of all people ba naman na maaaring gumawa sa akin nun, siya pa. Letseng buhay talaga to! Nang marating ko ang 20th floor, grabeng hingal at pawis ang inabot ko. Naghihimagsik pa rin ang kalooban ko sa ginawa niya. Gusto ko na siyang komprontahin at sapakin pero hindi. . .

Hindi ito maaari. Nagha-hyperventilate ako.

* * *

“Are you alright?” Tanong ng isang matandang babaeng nakaputi.

“Nasaan ako?”

“Andito ka sa clinic ngayon.”

“Huh?” At kusang nag-rewind yung memory ko para maalala ang mga nangyari. Oo. Nag-hyperventilate nga pala ako dahil nagmamadali akong makarating sa floor namin.

Nanlisik agad ang mga mata ko ng maalala ang dahilan ng pagmamadali ko na iyon. Bumangon ako agad at kinuha yun bag ko.

“Thank you ma’am sa pag-aalaga sa akin.” At tuluyan ng naglakad palabas ng clinic.

Nakakuyom ang palad ko. Dala-dala ko ito hanggang sa floor namin. Nang maka-time in ay agad akong tinawag ni TL. Konting tanong at explain lang eh settled na ako. May isa na lang ang hindi pa. Kay Chris!

Nakita ko siyang busy na sa harap ng computer. Nakita kong wala pa pala yung katabi ko. May naisip akong idea. Bumalik ako kay TL at nakiusap na sana ay ilipat ako ng cubicle since absent naman iyong teammate ko na katabi ko. Mahabang diskusyon at napapayag ko naman siya.

Dumiretso na ako sa station “ko”. Ibinagsak ko sa lamesa ko ang bag at ipinaramdam presensya ko sa kanya. Napatigil siya saglit sa ginagawa niya. Tuluyan na akong umupo at nag-lecture.

Sa buong oras ng shift naming dalawa ay ramdam ang tension at ang pagiging heartless monster ko sa kanya. Gumaganti lang ako kaya I’m giving him my gratitude, coldness. Bahala na kung isipin ng iba na snob ako, the hell I care.

Humanda siya sa mga susunod na araw.

So lappy see you again next time! Good night!

George >:(

The Letters 3

WRITER:UNBROKEN/ROVI

Unbroken's Blog:http://strangersandunbrokenangels.blogspot.com/
Dhenxo's Blog:http://angbuhaynidhenxo.blogspot.com/



Ang pagkakapareho ng mga pangalan at pangyayari ay parang conincidental lamang.








March 17,2009


George was okay. I mean yeah,he's not really my type cause I'm really into mainstream cute guys but there's really something in him na captivating. It seems na I really don't have the courage to keep my eyes and my mind off of him. Okay. This is not so right.


I grabbed a stick of Marlboro Lights,kinuha ang lighter sa maliit na tukador na pinapatungan ng lampshade. Hindi ko pa sinindihan ang yosi,I took a deep breath,pressed the lighter on until that little green flame came out. Masarap palang magyosi habang nakahiga ka sa kama.


Hindi to maganda,I swear. The moment I saw him,I knew it was different. And I don't know why I blushed nung pinakilala si George sa akin. I need to fight this feeling. Hindi pwede. Ayoko na masaktan,di na din pwede to. Mas masaya ang set-up kung saan ako naroroon.


Hithit. Buga. Hithit. Buga.


I tried clearing my cloudy mind when my phone rang.


I looked at the number. Unfortunately,it was unregistered.


“Hello?” sagot kong may malaking pagtataka.


“Hubby?” sabi ng lalaki sa kabilang linya.


“Oh bakit?” mababatid mo ang pagkairita sa aking tono.


“Am sorry please? Di ko na ulit gagawin yun. Para mo na namang awa.” pagsusumamo nito.


“Shut the fuck up.” matigas kong sagot.


“Sorry. I'll make it up to you. Kita tayo tonight. Please? Babawi ako sayo.” sabi nito.


“Di na natin kailangan magkita. Nakita ko ang dapat kong makita,nalaman ko ang dapat kong malaman. Tapos na tayo. Ayoko na.”


At nireject ko ang tawag.


Sumasakit lang ang ulo ko. Di masyadong maganda,sinabayan pa ni Carl na recent ex boyfriend ko. Ayoko na. Matutulog nalang ako with my heart aching and with it wondering how George was.


George na naman.



* * *



Okay. Same thing,the usual thing na nangyayari. Everytime na gigising ako ay napapagod ako ng husto. Nakakaloka lang. Bakit kaya ang hirap gumising? Mahirap din naman matulog? Ano bang problema ko? Don't tell me iniisip ako ni George? Ang ganda ko naman ata masyado nun. Isa pa di ko alam kung straight yun.


The first thing na lagi kong ginagawa paggising ko:Hanapin ang cellphone. I tried to look for my phone. Luckiliy,I was able to see it under my pink pillow. I've got 3 messages from different people.


1 from my TL saying:


“Don't be late today Teacher Chris. Take Care.”


Wow. Ang sweet ni TL kahit may pagkanerd.


1 from Carl saying:


“Hubby,sorry please? Would you give me another chance?”


and the last one from Ate Joy saying:


“Bakla! Kasabay ko si George kagabi. Same way kami ng inuuwian. Mabait naman sya,gusto nya ngang makipagclose sayo.”


Hindi ko alam pero napangiti ako nang mabasa ko ang message ni Ate Joy sa akin. Para bang may kilig na dumaloy sa akin. Ewan ko ba. Bakit naman nya ako gusto maging close? Bakit naman kaya? Dahil ba maganda ako? Chos!


Feeling inspired,nawala yung mood na tinatamad akong pumasok. Mabilis akong naghanda ng makakain at nagawa ko pang maghumm. Para na naman akong nakatira ng Dora Rat Killer. Di to maganda.



* * *



1pm na at nakagayak na ako papunta ng trabaho. 2pm ang call-time pero since malapit lang ako sa office,kaya din naman kahit 1pm ako umalis. I was the usual me,polo na nakapaloob,slacks at pointed shoes. Syempre standard feature ko na ang salamin ko since may problema ako sa mata.


Bumaba na ako ng bahay. Ilang minuto lang nakapara na ako ng taxi.


“Manong,sa may Pacific Center tayo.”


“Sige po Sir.”


Maayos naman ang pagpapatakbo ni Manong ng taxi. Wala pang 10 minutes ay malapit na ako sa building. Natanaw ko si George na naglalakad sa may intersection. Since nakared pa ang stop light,kita ko ang babaeng kahawak nito ng kamay. Mahaba ang buhok nya,may kaputian. Di ko nakita ng malinaw ang mukha nya pero alam kong kahawak nya ng kamay si George. Di ko alam kung anong nararamdaman ko. Pero hindi maganda,nakaramdam ako ng inis sa nakita ko.


Nasa tapat na ko ng building. Nakita ko si George na huminto sa may Rufo's sa baba ng aming building kasama ang babae. Pinagmasdan ko sila,mayamaya pa,ginawaran ni George ng halik ang babae sa labi nito. Di ko na kaya ang mga nakita ko,nagmadali akong pumasok sa lobby ng building.


Ilang segundo pa,nakita ko si George na nagmamadali sa pagpasok sa building. Since wala pa ang elevator ay nakita kong malapit na sya sa akin.


“Hi Chris!” sabi nitong nakangiti sa akin.


I remained silent. Tumitig lang ako at bigla ko ring binawi ito.


“Chris! Bakit mo ko inirapan?” sabi nito sa akin.


Di ko pa din sya pinansin. Ilang metro na lang ang distansya namin ng biglang bumukas ang elevator. Agad akong sumakay at isinara ito. Not allowing George to enter. Narating ko ang 20th floor ng matiwasay.


Pero I must admit na tinoyo ako. Di to maganda.


Bakit ganito ang nararamdaman ko? Do I feel jealous? Kung oo,bakit?


Till next time,
Chris

The Letters 2

NOTE:Sinulat ng aking kaibigan/kapatid na si Dhenxo Lopez. Enjoy.

Ang name ng kanyang character ay George.





Ang pagkakapareho ng mga pangalan at pangyayari ay parang conincidental lamang.







March 16, 2009

Dear mister lappy,


What a day! Sobrang hectic ng araw na ito. I’m so tired pero bakit ganun? Parang masaya ako na nakilala at nakita siya? This can’t be! Ayoko! I’m over with this!

Ha! Ha! Ha! You’re wondering who’s I’m referring right, lappy? Joy? Nope! Just a guy, tama, a guy na magiging kasama ko sa bago kong work. I think he’s nice kasi I saw it in his eyes. I loved how he blushed while staring at me. I don't know why pero kinikilig ako.

Effin’yeah right! Gaya nga nang sabi ko, this can’t be. I’m in love with Joy and ayoko siyang saktan. She’s my life! Life? Letse kang other half ko, tumigil ka. Chris isn’t my type! Chris isn’t my type! Ha! Ha! Ha! Panggagaya nang buwisit kong ego.


* * *




“See you later babe!” Paalam ko kay Joy.

“God bless sa orientation babe!”

“Thanks and I love you so much!” At ginawaran ko siya nang halik bago ako tuluyang sumakay ng bus papuntang Ortigas.



* * *



Kinakabahan ako sa puwedeng mangyari pero I’m excited na rin. I don’t know kung bakit pero parang may magandang mangyayari today.

Di naglaon ay nasa tapat na ako nang building ng magiging bagong tahanan ko. Pumasok na ako. Tinanong ako ng guard kung saan daw ang lakad ko, sinabi ko naman na for orientation ako. Oo nga pala, natanggap kasi ako na maging ESL Teacher ng mga Korean students.

Pinatuloy naman niya ako. Habang naglalakad sa pasilyo ay heto na naman si lintik na kaba. Hindi ako mapakali. Nakarating ako sa area na ganun pa rin ang nararamdaman ko. Ano ba! Compose yourself! Umaarte ka na naman. Kung di ka titigil, magha-hyperventilate ka niyan. Mas nakakahiya iyon. Saway ko sa sarili ko at nagpakawala na lang ng isang malalim na buntong hininga.

Nagsimula nang mag-orient yung naka-assign samin. TL, yan ang madalas nilang sabihin kapag kinakausap siya nang mga nakaharap sa computer. Di ko maiwasang hindi mag-sight-seeing. Madaming magaganda ang nagtatrabaho doon. Madami ring gwapo! Sinaway ko ang sarili sa naisip na iyon.

Parang tumigil ang mundo ko pansamantala nang tumapat kami sa isang lalaking nakatalikod sa amin na tipong walang pakialam sa ginagawa ng TL niya. Nagta-type ito at mukhang seryoso pero para itong may magnet na hinihila ako sa kanya.

“Uhhmmm. Teacher Chris.” tawag nito bilang pagkuha sa atensyon nito.

So Chris pala ang name niya. Malamya siya kumilos at magsalita pero it didn’t stop me na pakinggan ang pagsasalita niya.

Chris has a good complexion. Maputi ito. Maganda rin at broad ang kanyang mga balikat. Makinis ang mukha nito at nakatayo ang kanyang nakawax na buhok. Sa pagkakatanda ko ay parang light brown ang sabog ng kulay sa kanyang buhok na bumagay naman sa kanya.Kita din ang medium sized na nunal sa bandang ilalim ng kanyang kaliwang ilong. I must admit that he looks good. And his body frame is just so adorable. I'm uncertain if he goes to the gym.

“Yes TL?” nagigiliw giliwan nitong sabi.

“Uhhmm.” sabi nito sabay hawi ng buhok papunta sa kanyang tenga.

“Uhmm,we have a new member for the team.” dugtong nito.

Napantastikuhan naman ako sa itsura nito na waring hindi interesado sa ginagawa namin. Bukod pa nun, bakit parang natameme si TL na hindi rin nakalagpas sa kanya.

“Uhhhm,Yes. Uhhm. Yes. This is Teacher George.” sabi ni TL sa kanya.

Ngumiti ako bilang respeto at pagpapacute na rin. Papacute? Letse tumigil ka! Muling bumanat si TL.

“Ahhh Teacher Chris,he'll be sitting here.” sabay turo sa bakanteng upuan sa kanan nito.

“Ahh okay. Sure sure.” sabi nito sabay ngiti.

“Nice meeting you Chris.” sabi ko sa kanya.

Nagtaka ako sa inasal ko. Usually tama na ang pagpapakilala sa sarili pero this time nag-initiate ako nang handshake. Iba ito. Mas lalo pang nakakagulo dahil nakatitig ako sa kanya at ganun din siya sa akin.

“Teacher Chris?” sabi ni TL.

“Uhh yes? “

Saka lang siya bumalik sa reality. Nakita niyang nakaumang ang kamay ko kaya naman ay inabot niya ito. Uh-oh! Bakit may spark? Lagot!

“Teacher Chris,are you okay? Namumula ka.” concerned na sabi ni TL.

“I'm okay TL. Thanks.” sagot niya matapos magsalamin.

“Okay. Teacher Chris,iiwan ko muna dyan sa tabi mo si Teacher George. Kindly assist him if he has questions ha? Be kind.” sabi ni TL.

“Yes TL.”

At tumabi na ako sa kanya. Para lang akong tanga na nakatutok sa computer pero hindi naman magawang i-orient ang sarili sa functions ng applications. Mas pinagtuunan ko ng pansin ang usapan ni Chris at yung kaibigan nitong babae.

Bakit ganun? Hindi na bago sa akin ang magkagusto sa isang lalaki pero kakaiba ito lalo pa at may gf ako. I mean, I’m no longer used to it. Matagal nang hindi ako nagkaganito. Siguro na-attract lang ako kasi . . . OMG! Wala akong maisip na dahilan.

Napatingin ako sa kanya. Busy pa rin siya sa pakikipagdaldalan sa katabi niya. Natutuwa ako sa paraan niya nang pagtawa at yung mismong tawa niya. Uh-oh, I’m freaking out. Dali-dali akong tumayo at nagpaalam na magsi-cr lang.

Binilisan kong lumakad at nang makapasok sa isa sa mga cubicle ay muntanga lang na sapo ang dibdib. My heart’s racing. Lagot! Nilabas ko ang cellphone ko at agad tinawagan si Joy.

“Hi babe!”

“Wala lang, I missed you lang.”

“Yeah, okay naman yung orientation. Mababait rin sila rito.”

“Yup, don’t worry makakasabay din ako sa kanila.”

“Anyway, I’ll fetch you later okay?”

“I love you so much babe! See you soon!”

Pagkababa ko sa linya ay agad akong nakaramdam ng guilt. Patay don! Naghilamos ako agad baka sakaling mawala yung nararamdaman ko. Bumalik na ako agad sa cubicle ko at inumpisahan ng mag-orient.

Buong pagtatrabaho ko ay nakikiramdam ako sa mga ginagawa niya kaya minsan ay hindi ko namamalayan na nagtatanong na pala yung mga students ko.

All in all, my day turned out fine but I got tired. Naihatid ko na rin si Joy sa bahay nila. Yeah we kissed! I love her. Eh siya? You love him na ba? Letse ka! Tumahimik ka!

Hay naku. So see you around mr. lappy!



Till next time,
George

The Letters 1

NOTE: Collaboration po namin ito ng aking friend na si Dhenxo Lopez. Nawa po'y inyo iyong maibigan. :)








March 16,2009


Kupal kong diary/journal/spring notebook,


Fuck. Ang sakit ng ulo ko. I just had one hot steamy sex with someone I met sa isang bar sa Malate. Goodness Gracious,he was so big. But I must admit that I had a very good time. I just so love sex. I just so love hooking up and flirting with guys sa bars. I think that this is really my thing. Who knows? True love might meet me there.


Okay. So ang sakit nga ng ulo ko diba? Grabe yun,alam mo yung feeling na lasing na lasing ako tapos i'll have a good sex? Chemical Fun! Just heaven. Ang sarap. Pero pag gising mo,disaster!


I'm thinking of not going to work today. Tinatamad ako. Ang sakit pa ng ulo ko eh. Wag nalang kaya akong pumasok? Nadedemonyo na naman akong gumimik ngayong gabi.


Ewan ko ba kung bakit ako nagkaganito. Dati naman okay ako nung nasa Isabela pa ako. Masaya at simple ang buhay,di ko alam ang paginom at pagyoyosi. Clean-living ika nga. Pero masaya naman ako sa Maynila. Though napakalaki nga lang talaga ng pinagiba ko nang mapadpad ako dito.


Nung una ayaw ko sumama sa Maynila,nung nagtagal na,napapayag ako ng tita ko. Pangako nya kasi sakin na pagaaralin nya ako ng Nursing dito sa Maynila. Well.tinupad naman nya,yung nga lang naobliga na rin akong huminto dahil kulang na sa pera. Sayang nga at mga Duty nalang ang kulang ko.


Naobliga din ako magtrabaho. Awa naman ng Diyos,napasok ako sa bilang isang ESL teacher. Madali lang ang trabaho,Petiks kung petiks,kahit papaano naman ay okay ang sahod. Di ko lang maintindihan kung bakit parang nawawala ako sa landas? I mean bakit parang nagiging makamundo ako? I feel so lost. Nangungulila ako sa pagmamahal. I just need someone to tame the devil in me.


* * *



So ayun,nalabanan ng mabuting ako ang masamang ako. Pumasok ako ngayon sa trabaho.


Same typical office set-up. Ang daming cubicles kung saan nandun ang stations naming mga teachers. Isang computer per teacher. May headset,phone etc. We have to call our students then have classes with them. 10 minutes per class so hindi na din naman masama. IN fact,napakaentertaining nga ng mga trabaho.


Okay naman ang mga tao sa office. Mababait naman silang lahat,isa pa wala namang kaso sa kanila kahit bakla ako,so keri lang. People in the office knows that I'm gay,wala naman akong tinago. Syempre may mga nanghinayang,pero natanggap din naman nila ako.


“Chris,may mga bagong trainee oh.” sabi sa akin ng isa kong kasama.


“Really? Naku,hayaan mo sila. Magtrabaho nalang tayo.” sabi ko.


“Okay. Arti mo.” pabirong sabi nito.


“Gaga. Hayaan mo na,di naman natin ikakayaman ang mga bagong trainee. Buti sana kung may malalandi dyan.” pabiro kong sagot.


“Te,malay mo naman no. Don't lose hope.” sabi nito.


“Gaga.”


Narinig ko nalang na pinapakilala ng TL ko ang bagong member isa-isa. Hindi ko masyadong pinansin kasi makikilala ko rin naman sya pag turn ko na syang makilala eh. So ayun na nga.


“Bakla.” tawag ni Ate Joy sa akin na seatmate ko.


“Yes Straight?” sabi ko.


“Moreno yung bago. May nunal.” nanchichismis na sabi nito sa akin.


“Ayy talaga? Hayaan mo sya.” sabi ko,sounding so aloof.


“Echusera. Kagandahan?” nangiinis nitong sabi.


“Ewan ko sayo.”


Patuloy ako sa pagtatype. Hinantay ko nalang na lumapit sa akin ang aming TL o Team Leader na si TL Mary. Ilang segundo pa,nakita ko na syang nakabungisngis with her braces. Nasa likod na nga nya ang Trainee.


“Uhhmmm. Teacher Chris.” tawag nito bilang pagkuha ng atensyon ko.


“Yes TL?” nagigiliw-giliwan kong sabi.


“Uhhmm.” sabi nito sabay hawi ng buhok papunta sa kanyang tenga.


“Uhmm,we have a new member for the team.” dugtong nito.


Nanatili akong nakatitig sa kanyang mga mata. Nagaantay akong ipagpatuloy nya ang pagpapakilala sa amin ng bagong empleyado. Bakit parang natetense ang TL ko? Mukha ba akong masungit?


“Uhhhm,Yes. Uhhm. Yes. This is Teacher George.” sabi ni TL sa akin.


Ngumiti ito bilang respeto. Muling bumanat si TL.


“Ahhh Teacher Chris,he'll be sitting here.” sabay turo sa bakanteng upuan sa kanan ko.


“Ahh okay. Sure sure.” sabi ko rito sabay ngiti.


“Nice meeting you Chris.” sabi ni George sa akin.



Tila huminto ang mundo ko ng masilayan ko ng husto si George. Di ko alam pero parang he made an impact sa akin. Di naman sya kagwapuhan,sakto lang. Tama nga si Ate Joy,moreno nga sya at may nunal. Sakto lang talaga sya. Pero I can't take my eyes off of him. Weird.


Inaalyze ko ang mukha nya.


“Teacher Chris?” sabi ni TL.


“Uhh yes? “


Nakita kong nakaumang ang kamay ni George,imposing a handshake. Nagulat ako. I took his hand and we did a firm handshake. Ngumiti ako sa kanya. Ganun din sya sa akin. Hindi ko alam,pero parang may something. May Spark,parang Meralco.


“Teacher Chris,are you okay? Namumula ka.” concerned na sabi ni TL.


I instantly checked myself in the mirror and see myself blushing. I felt an iota of mortification within me. Nakakahiya. Kinikilig ba ako?


“I'm okay TL. Thanks.” sagot kong pagiwas sa panunuksong nangangamoy.


“Okay. Teacher Chris,iiwan ko muna dyan sa tabi mo si Teacher George. Kindly assist him if he has questions ha? Be kind.” sabi ni TL.


“Yes TL.”


Ayun na nga. Tumabi na sa akin si George. Bakit parang iba ang pakiramdam ko? Nahihiya ako sa kanya. Alam mo yun? Nakakainis. Para akong teenager na kinikilig twing nakakatabi ang campus crush. Di to maganda.


“Bakla namumula ka oh?” pangiinis ni Ate Joy sa akin.


“Ako? Namumula? Hindi ah! Nakakainis ka Ate Joy!”


I looked at the mirror again. Dumbfounded,Yeah. I'm blushing.


This is just not right.


Laters,
Chris.